Eerst een normaler ontbijt met enkel fruit, youghourt en toast en weg waren we.
Hreint veisla, skrýtið fólk dachten we toen we gisteren de advertentie voor deze rondrit/vaart zagen.
Net zoals bij ons de WO’s herdacht worden is er hier een soortgelijke herdenking van gesneuvelde vikings. Het was niemand minder dan Snorri Sturluson (bekende vikingschrijver / frægur vikingur rithõfundur) die ons deze tip gaf.
Eerst en vooral richting minerale bron van Õlkelda die de Vikings kracht en gezondheid gaf. Op de foto´s is te zien hoe Johan en Ria een voorafgaande expertise deden. Speciaal water inderdaad, een beetje te vergelijken met de toverdrank van Asterix. Danig gesterkt deden we de rest van de toer, langs de plaatsen waar gerenommeerde Oud-Vikings begraven werden en begraven liggen, havens van waar ze richting Europa voeren, cafe’s waar ze nog snel iets dronken voor hun vertrek, desolate gebieden zonder herbergen (onherbergzame gebieden) waar ze op retraite gingen of op teambuilding verbleven, brievenbussen waar ze kaartjes naar huis stuurden, gedenk- en grafstenen, enz... Rare jongens die vikings (skrýtin krakkar sem vikingar). Enfin, na een goeie 250 km begrepen we dat de vikingen eigenlijk niet anders waren dan de rest van de wereldbevolking. Misschien rosse met sproeten, grote snorren en helmen met koehoorns maar als we vandaag rondkijken wat er allemaal rondloopt waren het eigenlijk doetjes. Teveel om alles te vertellen vandaar weer wat compleet misleidende foto´s. Morgen naar Minniborgir (geboortestreek van de Mini ongetwijfeld).
